Reis naar Vinnitsia oktober 2012

Goederentransport en aflevering ambulance. (Persoonlijk reisverslag van Els Hassink)

Om te beginnen hebben we de vrachtauto geladen. Donderdagmiddag om 4 uur konden we terecht. Voor mij de 1ste keer. 93 m3 ruimte vullen met bedden, stoelen, bureautafels, kasten, rollators, rolstoelen, po-stoelen met rvs po’s, krukken, matrassen van gewoon tot anti-decibitus, etc. Het was een stevige klus voor Jan, Richard, Sander, Bram, Bas, Marie-Julie en mijzelve (5 x 65+ en 2 jongere mannen). Ongeveer 6 uur zijn we bezig geweest onder leiding van de “stouwmeester” Jan om al die spullen in de auto te krijgen. De laadklep van de auto weigerde met enige regelmaat en om de druk op de ketel te houden werd tegen de opgeroepen monteurs gezegd dat we diezelfde avond nog weg moesten, hetgeen resulteerde in een stug doorwerken ook van ons om alles voor de klok van 22.00 in de truck te krijgen. Dit lukte gelukkig en nu hoefden we de volgende dag niet om 07.30 weer ter plekke present te zijn om de klus af te ronden. Bram nam mijn auto en zelf reed ik de ambulance naar huis. Het was al bij elven aleer ik in de keuken stond om voor Bram en mijzelf een hapje klaar te maken. Met de ambu heb ik hem later naar huis gebracht. Een feest om in te rijden, zeer comfortabele stoelen, een automaat, en laten we eerlijk zijn wie zou het niet leuk vinden om eens in zo’n auto rond te rijden…..!? Zondag einde dag kwam Bas, zoon van Sander, die met mij samen de ambulance naar de bestemming zou rijden, naar Almere om bij mij te eten en te slapen zodat we in de ochtend direct vanuit Almere weg konden. Dat scheelde me toch zeker een uur. Het bleef vroeg genoeg trouwens, opstaan om 03.45 is nooit mij hobby geweest maar moest nu echt gebeuren. Om 05.15 zouden we vlakbij Barneveld Sander en Marie-Julie ontmoeten en samen verder oprijden. We hadden meer dan voldoende fouragering bij ons, dus het oponthoud onderweg bleef beperkt tot tank- en plasstops. Dan werd meteen van stoel gewisseld. Het weer was prachtig, zonnig en weinig wind. Heerlijk reisweer. We vorderden zeer voorspoedig, hadden voor de middag Berlijn al achter ons, de Duits/Poolse grens rijd je zo door, niet eens een stop en toen door tot zo’n 100 km voor de Oekraiense grens. We hebben hetzelfde hotel opgezocht dat Sander en MJ vorig jaar ook gebruikt hadden, hotel Paola, prima plek. Het was inmiddels 20.30, we hadden er 16 uur op zitten en we waren gaar, stijf en doodmoe. Lekker gegeten en direct door naar bed. Een goede nacht gehad en tegen 09.00 weer op pad. Eenmaal bij de grens naar Oekraine, om ca 10.30, verliep alles boven verwachting. Vriendelijke douanemannen en -vrouwen, die ons zeer behulpzaam waren. Toen ik eenmaal in een kantoor in de kelder zat te wachten voor de laatste formaliteiten i.v.m. met inklaring van de ambu stapten daar ineens Jan en Richard het kantoor binnen. Hun papierwinkel – die van de truck – was bijna afgerond. Jan adviseerde een donatie van €20 te doen, hetgeen ervoor zou zorgen dat de aardige mevrouw zelf met de papieren naar het laatste loket zou gaan voor de allerlaatste stempels. Dat zou aanmerkelijk sneller zijn dan wanneer ik in de rij zou moeeten aansluiten en afwachten totdat ik aan de beurt zou zijn. Dat was me wel €20 waard. Uiteindelijk was alles rond na ca. 4,5 uur en vertrokken we om Sander en MJ te ontmoeten die al die tijd direct na de grens langs de kant bij een benzinestation op ons hadden staan wachten. Het was inmiddels bijna half vier in de middag en de gehele procedure was aanmerkelijk korter geweest dan de verwachte 7 uur! De vrachtauto was een kwartier eerder langsgekomen, dus met een ingetrapt pedaal konden we ze waarschijnlijk snel inhalen. Ik zat achter het stuur dit stuk en ineens kwamen we op een wegdek wat je bijna niet voor mogelijk houdt, potholes van ongekende diepte, uiteraard over de gehele breedte van de weg uitgespreid, sporen van zomaar 30 cm diep hetgeen, als je erin kwam, zomaar ineens een felle ruk aan het stuur kon veroorzaken. Je kon amper links of rechts uitwijken want je kwam haast niet over zo’n bult heen. Het was een enorme uitdaging, zeker met de snelheid die we wilde vasthouden om de truck in te halen. Eigenlijk was het gekkenwerk, maar zoals Bas en ik tegen elkaar zeiden: het houdt je wel scherp…. Na een uurtje op dit wegdek hebben we weer het stuur gewisseld en kon Bas zijn ervaring opgedaan in de alternatieve Amsterdam-Dakar rallye benutten. Niet dat het veel hielp want soms kun je gewoon niet uitwijken omdat je tegenliggers hebt die soms ook plots uitwijken voor holes aan hun zijde, levensgevaarlijk eigenlijk. Bij een tankstop reed Bas over een doorgetrokken streep hetgeen ons een confrontatie met de politie opleverde die begon met kreten als prison, protocol, bank, money etc. Met € 15 heeft hij het afgedaan en wij weer verder. Inmiddels raakten we behoorlijk vermoeid. We wisten dat het zwaar zou zijn, maar dit hadden we niet verwacht! Tot 2 maal hebben we de ingehaalde vrachtauto weer moeten laten gaan, 1x om te tanken en 1x omdat we alarm hadden en iets hoorden klapperen onder de auto. We waren bang dat er iets kapot was gegaan vanwege het gestuiter op deze vreselijke wegen. Bleek niet het geval wel kregen we drie alarmen die we meteen ook controleerden. Gelukkig niets ergs en we konden door, weer terug naar de inhaalrace. 55 km voor aankomst was de colonne weer compleet.Toen we arriveerden in Vinnitsia kwamen 2 auto’s ons verwelkomen en naar het douaneterrein begeleiden. Het was bijna 23.00 uur voor we tenslotte aan ons souper zaten. De adrealine gierde nog lang door mijn lijf en dus ik heb eerst een glaasje wijn gedronken met S & MJ. Toen mijn spullen uitgepakt en kwartier gemaakt alvorens in bed te storten voor een aangename slaap van 6 uur. Om 09.00 werden we opgehaald om de vrachtauto uit te laden. Dit verliep met veel hulpkrachten vrij soepel en Jan en Richard konden ver voor hun geplande vertrektijd de terugreis aanvaarden. De douane stond er met de neus bovenop en hield alles scherp in de gaten. Sander heeft de heren alles uitgelegd over de ambu en ze waren verguld. Uiteraard veel foto’s gemaakt. Daarna wat rust en in de middag een lunch in het ziekenhuis van onze gastheer Aleksandr Kryvovyaz met daarna een uitgebreide rondleiding. Tot genoegen van Sander en MarieJulie was er veel veranderd in het afgelopen jaar. Enkele afdelingen waren opgeknapt, geschilderd, gangmuren opnieuw betegeld en spullen van de vorige zending goederen waren overal te zien! Diverse artsen/specialisten vroegen specifiek naar bepaalde instrumentarium en zorgartikelen. Julia, dochter van Aleksandr en zelf endocrinoloog in opleiding, gaat een lijst aanleggen met alle verzoeken en wij gaan proberen hier een invulling aan te geven. Na wat rust om 19.00 in het hotel gegeten met Aleksandr, zijn vrouw Tatjana, zoon Sergei en zijn echtgenote Lena. De eerste 2 spreken geen engels, hoewel ze wel het nodige verstaan. Maar er moest behoorlijk wat vertaald worden, hetgeen de conversatie wat traag en moeizaam maakte, maar de sfeer was goed. De volgende dag, donderdag, weer een bijzondere dag met een bezoek aan een klein bij het Central District Hospital behorend plattelandsziekenhuis en een dokterspost in de regio. Het ziekenhuis was een openbaring: ik waande me in een flim over de twintigerjaren van de vorige eeuw. In de operatie kamer stond een gammele tafel en werkelijk primitieve uitrusting. Hier werden alleen simpele operaties uitgevoerd. In een zijkamer stond men uit grote stukken gaas stroken te knippen, om te vouwen. Daarna werd dit gesteriliseerd en als wonddepper of verbindingmateriaal gebruikt. Disposables zijn hier onbekend. Diep geschokt was ik toen ik de gynaecologische stoel zag, een houten zitting met 2 harde dunne ijzeren beugels waar de vrouwen hun benen in moeten leggen; de beugels zo smal dat de bloedsomloop direct wordt afgeknepen. Direct nam ik me voor achter een fatsoenlijke gynaecologische stoel te gaan aanhandelen! Tijdens de rondleiding hebben we veel patienten gezien. Gevoel voor privacy is hier vrijwel onbekend en het begrip patiëntgerichte zorg is op zijn best iets uit de boeken. Opnieuw vele foto’s gemaakt, jammer dat je de geur niet kunt vastleggen. Geur van armoede, stinkende wonden, ongewassen kleding, oud beddengoed en een vochtige omgeving. We hebben uitvoerig gesproken met de diverse artsen over hun noden en wat sinds het vorige bezoek inmiddels tot stand was gekomen. Overal stonden spullen van het vorige transport en dat werd met trots en blijdschap getoond. De mededeling, dat er weer het nodige in de loodsen op hen stond te wachten, werd met blijde gezichten aangehoord. Men is het hier niet gewend dat er iemand zich om hen bekommert en dat er lui zijn die vanuit het kapitalitische westen hier spullen komen brengen om “niet”. Dit zijn zaken waarover men amper durft te dromen, laat staan geloven dat het werkelijkheid is. In hetzelfde hospitaal zagen we de voedselopslag, 8 ton aardappelen in een kelder, genoeg voor het gehele ziekehuis voor de winter tot de volgende oogst. Patiënten brengen hier zelf een deel van mee. Ze verbouwen hier ook zelf groenten die worden ingemaakt voor gebruik in de winter. Een kelder stond vol met weckflessen met de meest kleurige gezonde inhoud. De vele fruitbomen in de tuin zorgen voor de broodnodige vitamines. De 2 koeien die er tot voor kort rondliepen voor de melkvoorziening hadden ze pas geschonken aan het weeshuis in de buurt zodat de kleintjes daar op daagse basis de broodnodige melk krijgen. Delen kunnen ze goed onder elkaar! De dames van de keuken en wasserij waren allemaal erg trots op hun werk en hun werkplek en ze lieten vol enthousiasme hun werkterrein zien. De oude apparatuur zag er schoon en blinkend uit. Het beddengoed is erbarmelijk, volledig versleten, patienten liggen vaak op eigen lakens, niet veel beter van kwaliteit moet ik zeggen…! Op de kleine dokterspost in de omgeving werkt 1 vrouw, min of meer zoals onze wijkverpleegkundige. Is een arts nodig, dan wordt die geroepen of ze stuurt de patiënten door naar het ziekenhuis. Hier wordt ook het nodige gedaan aan zorg voor jonge kinderen, zoals op de consultatiebureau’s bij ons. Alles gaat nog wel met de hand. Op onze laatste dag hadden we een rondleiding in Hospital nr. 2, het ziekenhuis waar de ons bekende jonge dhirurge Tanja werkt. Het ziekenhuis is gelieerd aan de medische universiteit van Vinnitsia. Tanja is afgelopen juni voor 3 weken hier geweest om in het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein stage te lopen. Haar man Andrei komt a.s. november voor hetzelfde. Direct aansluitend hadden we een overleg met de rector van de medische universiteit van Vinnitsia over het organiseren van de masterclass cardio/thorax chirurgie., waar Tanja contacten voor had gelegd, en over eventuele goederen die nodig zijn voor het geplande universitair ziekenhuis. We zijn uitgebreid geïnformeerd omtrent de vooruitstrevende plannen daartoe van de rector, Vasili Moroz, hero of Ukraïne, en hopen van harte dat hij ze zal kunnen realiseren. Na een korte rondleiding door de universiteit hadden we nog een paar uur over om de stad zelf te bekijken, alsvorens we het laatste dinertje hadden, ditmaal bij Tanja en Andrei thuis. De volgende ochtend hebben we met hen nog een redelijk authentieke vesting in de buurt bezocht en zijn toen via Lviv, Krakau en Potsdam, dit keer op ons gemak, naar huis gereden. Ik had deze reis niet graag willen missen, ik heb erg veel gezien, gehoord, ervaren. Het was zeer aangrijpend, zeker de bezoeken aan de afdelingen met patienten. Voor hen doen we dit uiteindelijk, geef hen betere omstandigheden en hun artsen betere tools om hun werk te doen. Erg indrukwekkend, maar daarbij ook erg inspirerend en het maakt me vastberaden om te doen wat ik kan om hieraan bij te dragen, want ook hier geldt: iedere druppel is er een! NB Afgelopen vrijdag 12 oktober weer met een ploeg aan het werk geweest, het Anthonius ziekenhuis locatie Overvecht gaat wegens verhuizing naar Leidse Rijn sluiten en is daarop vooruitlopend aan het ruimen. Wij hebben een volle vrachtwagen aan goederen waardonder IC-bedden, gewone hoog/laag bedden, behandeltafels, rollators en, ja hoor…. een redelijk mooie gynaecologische stoel en een speciaal bed om te bevallen gekregen en naar onze tijdelijke opslag, verhuisbedrijf Pot in Amersfoort, gebracht! Heerlijk…..!